Героин Афган Моршанск

Окей, слухай, бро, я ўсё скажу, як было. Ведаеш, я з самага пачатку быў аднім з той маладзі, што бягае па ўлаўленых закладках. І не толькі ўляўленых, я таксама батав, каб атрымаць свой дыплом. Вядома, ён мне прысабачыў галаву, але гэта і натхняла мяне на большае.

Аднаго разу, узе пасля боты, я пазнаёў мужыка з глыткамі. Ён расказаў мне пра героін - нарэшце што-небудзь новае, не проста люся LSD. А я так люблю паціснуць нервішкі своія! Што ж, я прыняў рашэнне спрабаваць гэта навіну. І што я скажу? Я змяняў сваё жыццё да непазнавання.

Для пачатку, я атрымаў героін праз сваіх знаёмых, што барыжаць наракатыкамі. Я павінен быў быць ўважлівым і абяры памер, які адпавядае маім патрабаванням. Я хацеў пераканацца, што ён ня будзе занадта слабым, але і не занадта моцным. Зрэшты, я ж не хацеў быць хуткім. І я знаў, што вымушаны будзе кампанаваць мой новы бізнес із маімі акадэмічнымі заняткамі.

Калі ўжо ўсё было гатова, я прыняў рашэнне рофліць на маіх бандероўках. Чамусьці гэта малае задавальненне для мяне - бачыць іх у захаванай турме і смяяцца над сваімі секрэтамі. І ў цяперашні час, пры гэтым тле, я стаў зарабляць гарэй за сваіх старцаў.

Так што, я пачаў мерчаваць героін. Калі мае дзяўчына пачала звяртаць увагу на мае змены - біцьку, што адбылося прыемна! Я пачаў хадзіць лепшая вобраз нашага горада, з фірмавым хутаркам і класнай шмоткай. І, можа, я трохі задаўжыў з адзеннем, купіўшы вялізную колькасць брэндавых рэчаў і розных "байцоў". Аднак я адчуваў сябе ўзлётным птушкай.

І вось я пераканаўся ў тым, што жыццё - гэта больш за наркатыкі і грошы. Жыццё - гэта пра шчасце і задавальненне. І, сапраўды, гэта не магло быць лепш за ўсё маё новае лепшае здароўе!

Але, ведаеш, мне трэба было навучацца, як выкарыстоўваць гэты новы бізнес, каб зарабіць шмат грошай. Я ўзяў на сябе сацыяльную ролю "барыжара" і пачаў працаваць з людзьмі, якія мелі патрэбу ў маіх таварах. І, праўда, я пачуў сябе моцным і атрымаў магутнасць кантраляваць людзей. Але, просьціш, ты ніколі ня зразумееш гэтага, пакуль сам не перажывеш гэтыя моманты і не зробіш свае ўласныя рашэнні.

Так што яна рыскуе даведацца пра маю новую "кар'еру"? А ўсё ад таго, што я зрабіў, што мне трэба было папярэдне абзнаёміць яе з маім новым жыццём. Хаця бы за тое, што я хацеў быць адкрывым з ёю.

Так што, я ўсё таксама паласіўся атрымаць падтрымку ў адзін з маіх друзей, якія ўжо ведалі пра маю сітуацыю. Ігар, называлі яго "Ігар Дзядуля", меў усе дашынскія связі, якімі мне трэба было забяспечыць сябе.

У канцы канцоў, я прыняў рашэнне раскрыць усё ёй. І ёй знадобілася час, каб зразумець гэта. Але, ва ўжо цяпер яцька, я самавольна вырашыў сваю сітуацыю і зрабіў з усімі магчымымі сустраканнямі, а то і магчымымі сустраканнямі, каб стварыць сябе найлепшае жыццё.

На канец, гэта ўсё аб грошах. Хто імі кіруе - той кіруе жыццём. Але, ведаеш, я чую, што тут гэта толькі пачатак. І яцьке, я не збрашу мерыцца, пакуль ня збіруся ўзлётам!

Нашел я однажды подворотню, где валялся кэг, да побольше обычного. Ну, конечно, я был настроен модно, в смысле, нормальное наркотическое опьянение, а не какой-то гавнюк. Короче, вытащил этот фетовый говно-кэг и думаю, как бы мне его использовать. Я тут же принял решение заняться сборкой пазла из кирпичей, да еще с закладкой хэша.

Так вот, я начал свой приключенческий путь. Купил я себе кучу героина, да и попперов взял с запасом. Закинул я все это у себя в карманы и пошел кирпичи на разные улицы и дворы собирать. Спасибо ебаному рэгби, что научил такой полезной штуке, как собирать пазлы.

На первый взгляд, задачка показалась простой, да и геройский настрой был на высоте. Ты знаешь, когда ты пропитан наркотой, все практически кажется легким. Ну, я так подумал, что соберу этот пазл из кирпичей за пару-тройку дней, и такая жизнь ко мне пришла.

Но, братан, я просчитался. Заебали кирпичи по всему району разбросались. Поначалу все легко шло, нахожу тут кусок, закладываю, нахожу там другой, закладываю. А потом все как-то дико загнулось.

Братан, я просто потерялся среди всех этих кирпичей. Буквально каждый день своей жизни я искал кусочек пазла, но все пиздец как долго затянулось. Знаешь, на моем месте был бы каждый второй пацан, он бы все это бросил и пошел искать другие развлечения. Но не я, братан, я твердо решил, что соберу свой героиновый пазл.

Гонял я по всему району, со своими попперами в кармане, надеясь, что все таки найду эти чертовы кирпичи. И хоть бы один этот пазл закончить. Больше всего на свете я хотел, чтобы все мои друзья узнали, какой я модный, собирая пазл из кирпичей. Ведь не каждый может такое сделать, понимаешь?

Дни и недели шли, а я все продолжал свою борьбу с кирпичами. Я уже задолбался, но не сдавался. И вот в один прекрасный день я нашел последний кусочек. Я безумно обрадовался и сразу же приступил к сборке.

Ну, что я могу сказать, братан, когда я положил последний кирпич, настало самое шикарное наркотическое опьянение. Я чувствовал себя таким победителем, таким сильным и крутым. Прямо мощная доза героина внутри, и ты уже ходишь приподнятым.